Het valt mij op dat in commerciële bedrijven over het algemeen vrouwen staffuncties vervullen, vooral binnen human resources. Ze zijn altijd minder vertegenwoordigd binnen de zogenaamde commerciële business. Bijzonder toch?
Dat doet me altijd denken aan een voorval wat ikzelf heb meegemaakt.
Het speelt rond het jaar 2000. Ik heb een commerciële middel managementpositie binnen een grote dienstverlener. Ik heb een gesprek over mijn loopbaan met mijn manager en een andere mannelijke collega, een HR adviseur die zich speciaal toelegt op loopbaan begeleiding binnen de organisatie. Met mijn manager werk ik heel prettig samen. Het gaat erg goed, commercieel gezien behalen we prachtige resultaten en er wordt met de meeste mensen fijn samengewerkt. Voorafgaand aan het gesprek heb ik een formulier ingevuld, een zogenaamd persoonlijk ontwikkelplan. Dat stuk wordt als leidraad voor loopbaangesprekken gevolgd. Ik heb daarin mijn ambitie uitgesproken om als volgende stap een nieuwe zwaardere managementfunctie te gaan vervullen binnen de business. Ik denk dat ik er klaar voor ben, hoewel ik het diep in mijn hart ook best griezelig vind, want er is nog geen enkele vrouw die het zover heeft geschopt binnen de organisatie. Ik vind het qua inhoud een logische stap: verdubbeling aantal medewerkers en bredere dienstverlening. Die dienstverlening heb ik de afgelopen 15 jaar binnen de bank geadviseerd en is dus niet nieuw voor me. En aansturing van mensen ligt me heel goed. Het gesprek over mijn loopbaan kabbelt wat voort, er komt geen echt positieve maar ook geen negatieve reactie van beide andere gesprekspartners. Er wordt gevraagd naar het waarom van mijn ambitie. Dat kan ik goed uitleggen: ligt in lijn met mijn kennis en ervaring en ik vind het aansturen en coachen van medewerkers heel inspirerend en heb laten zien dat ik dat ook kan. De HR collega doet suggesties over opleidingen die ik nog zou kunnen volgen, met technisch inhoudelijke aspecten over de dienstverlening om. Ik ben al blij dat mijn ambities niet gelijk van tafel wordt geschoven en schrijf ijverig de suggesties op. Nadat de adviseur afscheid van ons heeft genomen vraagt mijn manager of ik nog even blijf zitten, wat napraten. Uiteindelijk vraagt hij me waarom ik mn loopbaan niet ga vervolgen in een staffunctie bij HR. Het ziet me als een echt mensen mens, empathisch, coachend, open en vriendelijk. Ik zou binnen HR echt passen. Hij kijkt me vragend aan. Ik ben verrast. Waarom nu deze reactie, vraag ik? En tegelijk denk ik het volgende. Is hij nou vergeten wat we op commercieel gebied allemaal hebben bereikt? Of denkt hij dat dat niet aan mij heeft gelegen? Maar dat kan eigenlijk niet, een aantal grote deals zijn duidelijk het gevolg van mijn inspanningen. Een duidelijk antwoord geeft hij niet.
Ik sla dicht en voel me onzeker. Ik heb tijd nodig om deze reactie te verwerken. Ik laat me echter verder niet uit het veld slaan. Maar ik heb er wel van geleerd om de dingen, de successen, die mede door mijn toedoen ontstaan, duidelijk te benoemen. Ik blijf mijn ambities trouw, en vervolg mijn loopbaan pad in de commerciële dienstverlening. Volgens mij kan ik dat coachende en empathische prima inzetten om commercie te bedrijven. Ik zal nog mooie managementfuncties vervullen, maar eerlijk is eerlijk, ik kom weinig coachende empathische managers tegen, laat staan vrouwen.